แด่เพื่อนๆ ม.6/9 แล้วก็ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องจากกัน
ขอให้ทุกคนเก๊บมิตรภาพเหล่านี้ไว้ให้นานๆ
ถึงแม้ว่าเราจะได้ไปศึกษาต่อสภาบันต่างกัน
แต่เราก็จะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
แล้วก็มาถึงวันสุดท้าย คาบสุดท้าย
ในการเรียนการสอน ไวเหมือนโกหก
ห้องเราเขียนเสื้อกันเร๊วมาก เพราะจะเอาให้ครบ 39 คน
ขณะที่ห้องอื่นงง ว่าไมห้องเหี้ยนี่มันเขียนกันเร๊วจังวะ
ส่วนใหญ่เขาเขียนกันวันสอบสุดท้าย
คิดดูขนาดเขียนตั้งเเต่ วันพุธ จนถึงวันสอบ อังคารเกือบ1อาทิต
บางคนยังไม่ได้เขียนเลย 555 ไม่คิดว่ามันจะมาถึง เเล้วมันก็มาถึงเเล้ว
กุยังจำวันเเรกที่กุเข้ามาเรียนที่นี่ได้ กุเหนรุ่นพี่ ไมเขาตัวใหญ่จังวะ
ไมดูเป็นผู้ใหญ่จัง เเต่พอตัวเองมาถึงจิงๆไมเรามันเด๊กจังวะ
เหมือนยังไม่มีความพร้อม (เเต่คนเราต้องก้าวเดินไปข้างหน้า)
สำหรับกุเเล้ว เพื่อนเป็นสิ่งที่ดีงาม ที่สุด
เรื่องราวมีเยอะมากมาย มันจะเก๊บอยู่ในใจกุเสมอ
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
ต่างคนต่างที่มาต่างภาษาของหัวใจ
มองตาไม่รู้ใจเป็นใครที่ไหนไม่รู้เลย
พอเราได้พบกันกอดคอเป็นเพื่อนกัน
ร่วมสร้างคืนวันที่ดีที่ดีตลอดมา
*เป็นประสบการที่ฉันจะจำไว้ตลอดไป
ว่ามีเพื่อนอย่างนายคอยอยู่เคียงข้างกัน
วันที่ฉันสับสนวันที่ฉันไม่เหลือใคร มีเพื่อนอย่างนายปลอบใจเสมอ.....
**จากวันนี้วันที่เราไม่มีกันขอให้รักยังคงอยู่เสมอไป
และ(มัน)ยังคงฝังในหัวใจของเพื่อนคนนี้ก่อนจากกันขอสํญญา
ให้รู้เลยว่าอ้ายเพื่อนอย่างฉันไม่ลืมพวกนาย
ภาพระหว่างเราแหลนายที่กอดคอเดินกันไป
จากวันเวลาที่ดีๆ มีพวกเรา(วันที่)หยอกล๊อกันหรือพวกนายลืมมันได้ลง
กับวันที่ดีๆ
----------------------------
เราล่องเรือลงลำเดียวกันมาทั่วทั้งอ่าว
แต่แล้วจะมีใครรู้ว่าอ่าวที่ว่ามันอาจจะกว้างแค่
กะละมัง พรุ้งนี้ยังมีอาทิตย์อันร้อนผ่าวและ
มันคงจะถึงคราวที่ฉันและเธอหัวหางเสือ
เรือกลับเข้าฝั่งเพราะฝนทั่งเพื่อให้เป็นเข็มง่าวกว่าหางมในทะเลเก๊บภาพ
ของข้าวมื้อนั้นที่เราแบ่งกันในจานเปล
เก๊บเนื้อร้องเดิมๆท่อนนั่นที่เรากอดคอกันร้อง
เพลงเหลือเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้าย
ที่ฉันจะปล่อยให้บันเลงแทนน้ำตาล่าวงผลอย
จากน้ำตาจ๋อยๆเก๊บสีหน้าหงอยๆก่อนโบกมือลาหยอยๆ
------------------------------------------
ในวันพรุ้งนี้ ที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไปผู้คนมากมายเข้ามาแทนเธอกับฉัน
บนกระดานข้อความเดิมๆที่ฝากเตือนทิ้งไว้ บนทางเดินเก่าๆ
บนโต๊ะเก้าอี้เก่าๆไม่ว่าจะมีใครมาตรงนี้มา
มันก็ยังเป็นที่ของเราก็เรื่องราวที่เราได้ทิ้งไว้มันไม่มีวันลบเลือน
ไปง่ายดายและที่เธอยังมีข้อความให้รับรู้และเมือคิงถึง
ยังมองดูรูปถ่ายถ้าเธอยังจำกันได้เมือได้เจอกันอีกครั้ง
จำไว้ว่าฉันมีเพียงเธอเสมอไป
----------------------------------------------------------
ผมมีเวลาดีๆ เพื่อนดีๆ
ในที่สุดการเดินทางในระดับมัธยมศึกษา 6ปี
อันยาวนานของพวกเราก็จบลงเร๊วเหมือนโกหกงาน
เลี้ยงย่อมมีวันเลิกลาขอให้ทุกคน
จดจำมิตรภาพเอาไว้ในความทรงจำ
ขอให้เพื่อนๆทุกคนโชคดีมีความสุข แล้วสักวันคงเจอกันใหม่
ขอบคุณ เพื่อนๆทุกคน ไม่มีพวกเมิง โลกแม้งคงน่าเบื่อ
ขอบคุณทุกๆ เวลาที่ทำให้เรา ร่วมทุกข์ ร่วมสุขด้วยกัน
เจอกันอีกที อะไรอะไรมันอาจจะดูเปลี่ยน
ขอให้เเค่อุปสรรคเท่านั่นที่ทำให้เราห่างกัน
ส่วนความเป็นเพื่อนไม่ให้มันจาง
ให้มันเท่าเดิมเหมือนกับทุกวันๆที่เรากอดคอกันมา
ขอบคุณ ตลอด3ปีเต็ม ที่ทำให้กุไม่ได้รู้จัก
เเค่คำว่า เพื่อน เเต่ทำให้กุรู้จัก ยิ่งกว่าคำว่าเพื่อน
| 609ไม่มีจาง |
ขอบคุณ สถานที่แห่งนี้(กุว่ามันเป็นพรมลิขิตวะ555)
ครูบาอาจารย์ทุกท่านที่ทำให้เรา มีวันนี้
พวกเราคือ ทวีธาภิเศก
รักษ์ศักดิ์ศรี มีน้ำใจ มีคุณธรรม
ใครจะรู้ว่าคำว่าเพื่อนมันลึกซึ้งเเค่ไหน
เพื่อนก็เหมือนดวงดาว อาจจะมองไม่เห็นในบางเวลา
แต่ไม่เคยหายไปไหน
ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาพวกเรารักกันมาก และเราจะรักกันตลอดไป
กุรักเมิงวะไอ้สัส
กุก็รักเมิงวะไอ้สัส
เห้ยไม่ลืมกัน
เออ ไม่ลืมกัน
555
เรียนๆเล่นๆเด้วก้อจบ
55555